Cursus Nederlands voor stad Beringen?

Definitie van 'bouwheer': iem. die (aan een architect) opdracht geeft tot het ontwerpen en uitvoeren van een bouwwerk.
Toch blijft stad Beringen (nu al bijna 2 jaar!) alle briefwisseling voeren naar Marino. Zelfs nadat ik al meerdere malen (schriftelijk) heb kenbaar gemaakt dat ik ook bouwheer ben. Dat kan 3 verklaringen hebben: 1. ze vatten de factor heer in bouwheer ietwat te letterlijk op, 2. stad Beringen is behoorlijk vrouwonvriendelijk of 3. de vorige aannemer (waarmee we uiteindelijk - gelukkig - niet in zee gingen) was zeer vrouwonvriendelijk en voerde alle officiële briefwisseling enkel met vermelding van Marino. Dit laten we in het midden.
Begrijp me zeker niet verkeerd: ik ben alles behalve feminist; integendeel zelfs.
Alhoewel ik moet toegeven dat heel deze situatie soms wel erg grappige taferelen oplevert: er belt een vertegenwoordiger (jawel, vertegenwoordigers van aannemingsfirma's kennen onze persoonlijke gegevens - stad Beringen verkoopt die tegen een kleine vergoeding, zelfs nadat wij schriftelijk hebben gevraagd dit niet te doen) en ik neem op. Die vraagt of hij bij Marino is. Je hoort natuurlijk onmiddellijk dat het een verkoper is, maar 'nietsvermoedend' bevestig ik dat hij juist zit. Hij vraagt Marino te spreken. Waarop ik zeg dat hij het ook tegen mij mag zeggen, maar hij staat erop Marino te spreken. Dus Marino neemt over en de verkoper doet zijn volledige verhaal. Waarop Marino zegt dat hij voor bouwzaken zijn vrouw zal moeten doorgeven, daar zij zich ermee bezighoudt. En hij kan opnieuw zijn ganse verhaal doen, waarop ik moet antwoorden dat wij het alles behalve gepast vinden dat hij 1. op zulk een (laat) uur nog durft bellen en 2. wij niet willen samenwerken met een bedrijf dat op zulk een clandestiene wijze onze gegevens verkrijgt.
Op den duur kweek je daar wel een routine in. Wat kan je anders doen als je bouwt in een stad die 1. geen Nederlands begrijpt en 2. de wet aan haar laars lapt?

Enkele kiekjes van 29 april '09

Ik ben alles behalve een expert, maar dat ziet er redelijk droog uit, als je het mij vraagt...

Opgelost?

Omstreeks 9u 's ochtends arriveer ik vrijdag op de werf. Tom (onze super architect!) is al ter plaatse en al druk in de weer. Ondanks zijn mooie, blauwe schoenen is hij duidelijk niet vies van vuil werk. Hij ploetert door de modder en heeft al aangebeld bij alle buren om te informeren naar de eventuele geluidshinder (of andere overlast). Balans van de rondvraag: niemand (buiten de gekende buren) heeft er last van.
Actieplan: de pomp moet vandaag nog verplaatst worden (1. omdat er inderdaad geluidsgolven blijven hangen aan het huis van de gedupeerde buren en 2. vooral voor de goede vrede)

Aqua Vrijsen voerde op vrijdag braafjes de werken uit. Het valt nu nog af te wachten of er al dan niet een factuur volgt.

En omdat het zo windstil was (bij wijze van spreken, wel te verstaan) sinds vrijdag bij de buren, belde ik hen vandaag even op om te informeren over hun gezondheidstoestand - de uitdrukking 'geen nieuws, is goed nieuws' gaat immers niet altijd op. De inspanningen hebben blijkbaar geloond! Hun dochtertje heeft afgelopen nacht een eerste nacht doorgeslapen! Ze worstelen wel nog met wat gedragsprobleempjes, omdat ze in de afgelopen 2 weken heel wat 'slechte gewoonten' had aangeleerd door het waterpompprobleem an alle slapeloosheid dat met zich mee had gebracht.

Ik vind het nog wat te vroeg om te besuiten met een 'eind goed, al goed'...

Wij...als band deze keer

Gelukkig kunnen we ons af en toe optrekken aan enkele positieve noten. (pure nostalgie)

Aan ieder verhaal zit een staartje...

Donderdagavond - na een lange werkdag en klaar om lekker onder de wol te kruipen - rinkelt de telefoon. Nu moet ik zeggen: de telefoon - of althans het gerinkel ervan - bezorgt me reeds enkele jaren kriebels. Ik denk dat dat een trauma is dat ik opliep bij mijn vorige werkgever. Soit, dat is stof voor een andere blog. Dus: de telefoon rinkelt. Het is de buurvrouw: radeloos, ontmoedigd, uitgeblust en moe. Ze weten zich geen raad meer met het lawaai en gaan er helemaal onderdoor. Des te meer, omdat hun dochter niet meer kan slapen sinds die pomp daar staat. Ze hadden blijkbaar bovendien nog enkele keren contact opgenomen met Aqua Vrijsen en die hadden beloofd de pomp op eigen kosten te komen verplaatsen voor hun.
Na een lang gesprek (en heel veel begrip) met de buurvrouw, besluit ik (op dit niet-christelijke uur) toch nog de architect te bellen. We spreken af op vrijdagochtend ter plaatse te gaan.

Dringend gezocht: oordopjes!

Nooit gedacht na amper 10 dagen al zoveel bouwleed te moeten meemaken. Maar optimistisch als we zijn, gingen we ervan uit dat de aannemer de herstellingswerken aan de pomp netjes zou komen uitvoeren op maandag. Toch maar eventjes bellen om te checken?
Dus maandag in de late namiddag bel ik naar de firma van de pompinstallatie (Aqua Vrijsen). Zij vertellen me - tot mijn grootste verbazing - dat ze pas op dinsdag kunnen langskomen, omdat ze geen kraan en vrachtwagen ter beschikking hebben. Kraan? Vrachtwagen? Om een darm te vervangen?? Maar blijkbaar zouden ze niet enkel de darm komen vervangen, maar zouden ze ook de volledige installatie verplaatsen. Nog meer verbaasd, vroeg ik een verklaring. Om een lang verhaal kort te maken: een boze buur pleegde een telefoontje (nadat we hem de dag ervoor nog spraken over de pomp en alles bleek perfect in orde te zijn) met de eis de installatie te verplaatsen wegens geluidsoverlast. Ik schrok me te pletter en schrok zowaar nóg erger toen men me het prijskaartje hiervan meedeelde. Uiteraard zouden we dit niet betalen. 1. omdat de sabotage het kostenplaatje van de droogleggingswerken reeds verdubbeld had en 2. omdat de aannemer deze werken zou hebben uitgevoerd zonder onze toestemming.

Na een verhelderend telefoontje met de desbetreffende buur (die het tegenovergestelde vertelt dan amper een dag geleden), besluiten beide partijen (wijzelf en de buren) het erbij te laten en eventjes op onze tanden te bijten totdat de drooglegging voltooid is.

Sabotage!

Tot zover alles goed: pompje draait, water vloeit weg. Dus hoog tijd voor een familie-uitstapje! Nietsvermoedend plannen we een uitstapje naar Aquatopia (kwestie van binnen het 'waterthema' te blijven) en uitgerekend die dag, worden we 's ochtends gebeld door een buur die iets ongewoons had opgemerkt op onze werf: overstroming!
Ik ben direct ter plaatse gegaan en heb de politie verwittigd, want er was duidelijk kwaad opzet in het spel: de buis die zorgt voor de waterafvoer van de installatie naar de riolering, was afgerukt en het kleine resterende stuk buis was in de bouwput gestopt, waardoor de hele grond overstroomde. De politie heeft een vaststelling gedaan en alles netjes genoteerd.
Uitstapje ging uiteindelijk toch nog door; tijdens het weekend werken aannemers niet, dus veel actie kon er niet ondernomen worden. Papa en een buur hebben de schade proberen te beperken door tijdelijke maatregelen.
Bovendien had ik een bericht ingesproken bij de firma van de waterpomp met de vraag de herstellingen maandag te komen uitvoeren.

We zijn vertrokken!

Na 2 jaar zwoegen is het zover: we gaan ons huisje bouwen! Nu ja, 't is te zeggen 'laten bouwen'. De droozuiging is geplaatst en hopelijk kunnen de eerste échte werken (lees: steentjes stapelen) binnen enkele weken van start gaan!