Aan ieder verhaal zit een staartje...

Donderdagavond - na een lange werkdag en klaar om lekker onder de wol te kruipen - rinkelt de telefoon. Nu moet ik zeggen: de telefoon - of althans het gerinkel ervan - bezorgt me reeds enkele jaren kriebels. Ik denk dat dat een trauma is dat ik opliep bij mijn vorige werkgever. Soit, dat is stof voor een andere blog. Dus: de telefoon rinkelt. Het is de buurvrouw: radeloos, ontmoedigd, uitgeblust en moe. Ze weten zich geen raad meer met het lawaai en gaan er helemaal onderdoor. Des te meer, omdat hun dochter niet meer kan slapen sinds die pomp daar staat. Ze hadden blijkbaar bovendien nog enkele keren contact opgenomen met Aqua Vrijsen en die hadden beloofd de pomp op eigen kosten te komen verplaatsen voor hun.
Na een lang gesprek (en heel veel begrip) met de buurvrouw, besluit ik (op dit niet-christelijke uur) toch nog de architect te bellen. We spreken af op vrijdagochtend ter plaatse te gaan.